Τους νεαρούς μαθητές ξενάγησαν στο τριώροφο ιδιόκτητο κτίριο η χοροδιδάσκαλος του Συλλόγου κα Αθανασιάδου Μαρία με την ταμία του Συλλόγου κα. Νικηφορίδου Ευτυχία από το Δ.Σ. . Ξεκινώντας από την αίθουσα δεξιώσεων, που βρίσκεται στον επάνω όροφο του κτιρίου, τους ταξίδεψαν πίσω στο χρόνο, καθώς στον χώρο φιλοξενούνται αντικείμενα παρασκευής τροφίμων -ξύλινη σκάφη που ζύμωναν τα ψωμιά, τορβανιστήρ’ (ξυλάγγειο) όπου ξεχώριζαν το βούτυρο και το ξυνόγαλα-, μαγειρικά σκεύη-κατσαρόλες, σουρωτήρι, πιατέλες και άλλα- σίδερο που λειτουργούσε με κάρβουνο, το χαμηλό στρόγγυλο ξύλινο τραπέζι που άνοιγαν φύλλα, ο σοφράς και άλλα αντικείμενα των Ποντίων πρώτης γενιάς, που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της επαρχίας Νέστου. Στον ίδιο χώρο είχαν τη δυνατότητα να μάθουν για την ποντιακή φορεσιά και τα μέρη που την συνθέτουν, τόσο την ανδρική όσο και τη γυναικεία.
Αφού πέρασαν από το μικρό, αλλά ζεστό εργαστήρι ζωγραφικής, ακολούθως ξεναγήθηκαν στην αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων- συνεδριάσεων "Χρυσόστομου Χαραλαμπίδη", που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου και δίπλα στο γραφείο. Επεξεργάστηκαν τη σκηνή θεάτρου, καθώς και το αναλόγιο.
Κατεβαίνοντας τέλος στην αίθουσα χορού, προσανατολίστηκαν στις περιοχές του Ευξείνου Πόντου με τη βοήθεια του μεγάλου χάρτη που στολίζει τον ένα τοίχο, μίλησαν για την ιστορία των προγόνων μας, το βίαιο ξεριζωμό και τη Γενοκτονία που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου.
Τέλος, αναφέρθηκαν στο ποντιακό έθιμο της Σαρακοστής, τον Κουκαρά. Ήταν ένα αυτοσχέδιο σκιάχτρο, που το κρεμούσαν από το ταβάνι, από κρεμμύδι ή πατάτα όπου κάρφωναν επτά φτερά κότας, που αντιστοιχούσαν στις επτά εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Τα παιδιά τον φοβόντουσαν και με την απειλή της μητέρας ότι θα τα φάει ο Κουκαράς αν δεν τηρήσουν την νηστεία, πετυχαιναν τον ιερό σκοπό της Σαρακοστής. Βέβαια ανυπομονούσαν να αφαιρέσουν ένα πούπουλο κάθε εβδομάδα που περνούσε, ώστε να έρθει το Πάσχα.
Λίγο πριν αποχωρήσουν, χόρεψαν ποντιακούς χορούς και με μια γλυκιά γεύση και ανάμεικτα συναισθήματα έκλεισαν την επίσκεψή τους!
